18 september 2025
“Sorry, ik heb te veel gedaan”, zei de osteopaat. Enkele dagen daarvoor had hij mijn bekken gekraakt wegens pijn in mijn onderrug. Ik zei nog dat ik dat best wel spannend vond.
“Waarom? Ik heb vorige keer toch ook je bovenrug gedaan?”
“Ja, maar in mijn bekken zitten beschadigde zenuwen. Kan dat dan wel?”
Hij vond van wel. Maar enkele uren later kon ik mijn urine niet meer ophouden en de volgende dag weer niet. Ik trok aan de bel. Zijn sorry klonk oprecht. Hij was geschrokken, maar ik nog meer, want de dag erna kon ik helemaal niet meer plassen.
Een lichte angst vlamde op. Mijn bekkenpijn beheerst al twaalf jaar mijn leven, maar mijn blaasfunctie is ondanks buikoperaties en een stoma altijd goed geweest. Het zou toch niet dat mijn blaas door dat kraken nu zo’n opdonder had gekregen dat ze van het padje was geraakt?
Veel tijd om daarover na te denken kreeg ik niet. Ik werd ziek en meldde me bij de huisartsenpost. De arts plaatste een verblijfskatheter die 48 uur moest blijven zitten. Eindelijk kon ik weer plassen, maar de pijn was onhoudbaar. Door de zenuwbeschadiging in mijn bekken accepteerde mijn lijf de katheter niet. Het voelde alsof alles kapotscheurde. Met trillende benen, bloed in de katheterzak, koorts en pijnscore 10 stond ik in tranen te jammeren op de overloop. Totale paniek.
Godzijdank heb ik aan Thierry de beste. Na zijn kalme telefoontje naar de SEH verwijderde hij de katheter zelf. Weer naar het ziekenhuis. Onderzoeken. Bekkentherapeut. Uroloog. Verpleegkundige. Wachten op een plan. Uiteindelijk volgde het traject van zelf leren katheteriseren. Voor velen een makkie, voor mij belastend en pijnlijk, met aanhoudende blaasontstekingen tot gevolg.
Gebroken nachten, een nare buik en onzekerheid of de zenuwaansturing van mijn blaas zou herstellen. De osteopaat bleef betrokken en geschrokken. Maar ergens begon het te knagen. Wéér zat ik in de medische molen door toedoen van een zorgprofessional. Waar ooit mijn kinderwens verloren ging door een medische fout, zat ik nu opnieuw in deze positie.
Godzijdank lijkt mijn blaas nu, twee maanden later, weer de goede kant op te gaan. Ik vertrouw op het herstellend vermogen van mijn lichaam. Maar de angst siddert nog na. Als oud verdriet in een nieuw jasje…
Andere columns van Carlijn Willemstijn:
Hoe dan?
Wat the f*ck doe ik hier?
Rare pillen
Moederhuisje
Bang voor later
Poepgaatje in de prullenbak
Kiespijn in mijn kont
Gehandicapt?
Ik rol weer mee
Taboes